كەيىنگى جىلدارى قوعامدىق سالاعا قاراي بەيىمدەلىپ، قىزمەتى قاربالاس بولسا دا جاس اقىنداردى باۋلىپ، تاربيەلەۋدى ەشقاشان ەسىنەن شىعارعان جوق. بۇگىندە ول تاربيەلەگەن جاس ايتىس اقىندارى قازاق ونەرىنىڭ داڭقىن اسپانداتىپ، تالاي جىر دودالارىنىڭ تورىنەن كورىنىپ ءجۇر. ايتالىق، ناۋاتقان شانتۋبايقىزى، جاقىپنۇر وقاسۇلى، جارقىننۇر سياقتى شاكىرتتەرى ەل قۇرمەتىنە بولەنىپ جۇرگەن ايتىس ونەرىنىڭ ساڭلاقتارى. ولار ۇستازىنان العان ۇلگىسىمەن حالقىمىزدىڭ ءتول ونەرىن تورگە شىعارۋ ءۇشىن ءالى تالاي ەسەلى ەڭبەك ەتەرىنە سەنىمدىمىز. اقىن بۇدان وزگە تاريح سالاسىنا قوسقان ۇلەسى دە ۇشان-تەڭىز. وسىنداي قاجىر-قايراتپەن كەلگەن مارتەبە قاشاندا ءپاس بولماسى انىق. قايتا انداس وماراقىننىڭ كەلەشەگىن جارقىراتىپ، بولاشاق ۇرپاقتىڭ الدىنداعى بەدەلىن اسقاقتاتا تۇسەدى.

ەۋليە ەمشى جانسارباي ۇلتاراقۇلى. وماراقىن زەڭگى جانساربايۇلى
قازاق ۇعىمىندا ءۇيدىڭ ۇلكەنى اتا بالاسى سانالادى. اپكەم ەكەۋمىز بالا كۇنىمىزدە اتامىزدىڭ بالاسى بولىپ وستىك. سوندىقتان ۇلكەندەردىڭ ۇيرەتۋىمەن اكە-شەشەمىزدىڭ اتىن اتاپ كەتتىك. اتامدى اۋىلداستار «وماراقىن زاڭگى» دەپ اتايتىن. ونىڭ قانداي مارتەبەلى اتاۋ ەكەنىن ەرجەتكەندە بىلدىك. اتام ەل وسىلاي اتاعان سايىن بويىن اۋلاققا سالىپ، سىپايى كۇلىپ، جانىنا جۋىتپاۋعا تىرىساتىن. بالا كوڭىل ونىڭ بايىبىنا بارماساق تا، اتامنىڭ ءار نارسەدەن ساقتانىپ، ءار جۇمىستى بايىپتاپ، سابىرمەن سالماقتاپ ىستەيتىنىن ىشتەي سەزىنەتىنبىز. ال اكەم بولسا ۇيگە كوپ كەلمەيتىن. اۋىلداستار كەشكى اسقا وتىرعان كەزدە ۇرىمحان اپام اپكەم ەكەۋمىزدى جەتەلەپ، اۋىلدىڭ ماڭىنداعى توبەشىككە شىعاتىن دا: «اكەلەرىڭ اناۋ جاقتا تۇرادى»، – دەپ قولىن ەبەدەيسىز سەرمەپ، الدەبىر الىستى نۇسقايتىن. ودان كەيىن كوز جاسىن بىزگە كورسەتپەي سىعىپ الىپ جاتاتىن. بالعىن كوڭىلىمىز اكەمىزدىڭ جاقىن ارادا قاسىمىزدا بولمايتىنىن عانا سەزەتىن.


وماراقىن جانساربايۇلى انداس پەن ەۋەسحان جەنە بالا-شاعالارى
اتام وماراقىن جانساربايۇلى ءومىر بويى بەس ۋاقىت نامازىن قازا قىلماعان تاقۋا ادام ەدى. ناماز ۋاقىتىندا اپكەم ارداق انداس ەكەۋمىز ەسىك كۇزەتىندە تۇراتىنبىز. الدەبىرەۋ ءبىزدىڭ ۇيگە كەلە جاتسا اتاما دەرەۋ حابار جەتكىزەمىز. قۇلشىلىعىن وتەپ بولعاننان كەيىن توردە ءىلۋلى تۇرعان كونەتوز قاپتاداعى جۇقالتاڭ كىتاپشانى الىپ، ءار بەتىن ەپپەن پاراقتاپ، ۇزاق سۇرەلەردى كۇبىرلەپ وقيتىن. اپام الگى كىتاپشانى «اپتيەك» دەپ اتايتىن. «اپتيەكتىڭ» نە ەكەنىن اتامنان سۇراۋعا باتپاي، اپكەم ەكەۋمىز اپامنىڭ مازاسىن الاتىنبىز. بىراق اپام: «ول اتاڭنىڭ كىتابى»، – دەيتىن دە قوياتىن. شەشەمىزدەن سۇراي قالساق، بىزگە شاپالاقپەن عانا جاۋاپ بەرەتىن. دەسە دە، ءبىز ۇلكەندەردىڭ كۇدىكشىل ارەكەتتەرىنەن ۇيدەگى قۇپيانى سىرتقا شىعارماۋ كەرەكتىگىن مىقتى مەڭگەردىك.


وسىنداي مۇقياتتىلىقتىڭ ءمانىن كەيىن ەس بىلگەندە، قىتاي ەلىندەگى كۇردەلى ساياسي جاعداي جىلىمىق تارتقاندا بارىپ تۇسىندىك. سويتسەك، بۇل كەز اتامىزدىڭ «جۇرتتى ازعىرىپ، قىزىل وكىمەتكە قارسى شىققان، كونەلىكتى جاقتاپ، جاڭالىقتى شەتتەتكەن، ۇلتشىل، كەرى توڭكەرىسشى، حالىق جاۋى» دەگەن مارتەبەلى اتاقتارعا يە بولىپ، باقىلاۋدا جۇرگەن كەزى ەكەن. جاسى ۇلعايعان ادام بولعاندىقتان جانە دەنساۋلىعىنىڭ ناشارلىعى سەبەپتى ۇيقاماقتا وتىرۋعا بۇيىرىپتى. ال اكەمىز جاستايىنان قولىنا قالام الىپ، ولەڭ مەن ونەر قۋىپ ەرجەتكەندىكتەن، «سارى ولەڭ جازىپ، سارى ءان ورىنداۋشى، ۋحان، دىڭتونىڭ (قىزىل وكىمەتتى مويىنداماعان قىتايلىق جازۋشىلار) كەڭسۋدىڭ باسىنا قاعىپ كەتكەن قازىعى» دەگەن ايىپ تاعىپ، ەڭبەكپەن وزگەرتۋگە جىبەرىلىپتى.
ءبىر كۇنى ءبىزدىڭ ۇيدە تاڭ اتپاستان ابىر-سابىر باستالدى دا كەتتى. كوپتەن بەرى ەسىگىمىزدى اشپاعان تۋىستارىمىز، اسسالاۋماعالەيكۋم دەپ الاقانىمىزدى الا جۇگىرسەك، تەرىس اينالىپ كەتەتىن اعايلار اتامنىڭ اينالاسىنان تابىلدى. ەسىكتىڭ الدىنداعى قارا اعاشتا بايلاۋلى تۇرعان اقسارباس قوي شيىرشىق اتادى. سول كۇنى اكەمىز ۇيگە ورالدى. جۇرتتىڭ اۋزىنان «تورتتىك توبە تالقاندالىپ، زامان تىنشىدى» دەگەن سوزدەردى ءجيى ەستيتىن بولدىق. ونىڭ نە ەكەنىن قايدان بىلەيىن، ايتەۋىر اكەمىزدىڭ ورتامىزعا كەلگەنىنە بالا كوڭىلمەن بارىنشا ءماز بولدىم. سول كۇنى اۋىلدىق وكىمەتتە ىستەيتىن جاس جىگىت اتامنىڭ «قاراكەر» اتىن اكەلىپ بەردى. قۇلاعىن قايشىلاپ، ماڭىنا جاقىنداعاندارعا وسقىرىنا قاراپ، تىقىرشىپ تۇرعان جانۋار اتامدى كورگەندە باسىن مامااعاشقا تىرەپ، تىنشي قالدى. اراعا التى جىل سالىپ بارىپ قايتا تابىسقان اتام مەن قاراكەر بىرازعا دەيىن كوڭىلىمەن سىر ءبولىسىپ، ساعىنىشىن تارقاتقانداي بولدى. سوسىن «قاراكەردىڭ» تىزگىنىن اكەمە ۇستاتتى. وسىدان كەيىن اكەمدى قوناققا شاقىراتىندار كوبەيدى. قايدا بارسا دا مەنى ەرتىپ الادى. اتام دەنساۋلىعى سىر بەرىپ جۇرگەنىنە قاراماي تاڭ اتپاستان تۇرىپ، قاراكەرگە جەم-سۋىن بەرىپ، ەرتتەپ قوياتىندى ادەتكە اينالدىردى. كۇنشىلىك جولعا شىققاندا مايدا جۇرىسىنەن ءبىر تانبايتىن قاراكەر كەيىن اۋىل اراسىنداعى كوكپار تارتىستا مەرتىكتى. اتام ونى سويدىردى دا ەتىن اۋىلداستارعا تولىعىمەن ءبولىپ بەردى. تەك قوس جاۋىرىننىڭ استىنان ءونىپ شىققان قۇستىڭ قاناتى سياقتى سۇيەمدەي عانا ەكى سۇيەكتى وزىنە الىپ قالدى. قاراكەر اتتىڭ قاناتىن قايتىس بولعانشا باسىنا جاستاپ جاتتى. وسيەتى بويىنشا جىلدىق ءنازىرىن بەرگەندە كيىزگە وراپ، زيراتىنىڭ باسىنا كومىپ قويدىق. «ات – ەر قاناتى» دەگەن ۇعىمدى بالا كۇنىمنەن وسىلاي ءبىلىپ ءوستىم.
اكەممەن بىرگە وتكىزگەن قىزىق كۇندەر كوپكە بارعان جوق. ءبىر كۇنى پوشتاشى قارت الىستاعى ءۇرىمجى قالاسىنان كەلگەن حاتتى ۇيگە جەتكىزدى. «سول جەردەگى اقىندار اكەڭدى شاقىرىپ، حات جىبەرىپتى»، – دەپ ءتۇسىندىردى شەشەمىز. ول كەزدە ءبىز قالام ۇستاعاننىڭ ءبارىن اقىن دەپ ەسەپتەيتىنبىز. ال ءۇرىمشى دەگەن قالانىڭ اتىن ەستىسەك تە، ونىڭ قاي جاقتا ورنالاسقانىن بىلمەۋشى ەدىك. بىراق قازاقتا «قارا شاڭىراق» دەگەن ۇعىم بار. اكەم قارا شاڭىراقتىڭ يەسى بولعاندىقتان وتباسىمىزدىڭ ۇرىمجىگە كوشۋىنە تۋىستار قوسىلمادى. اقىرى ۇلكەندەردىڭ شەشىمىمەن قارا شاڭىراق اۋىلدا قالاتىن بولدى دا، اكەم ۇرىمجىگە سالت بارىپ، قىزمەت ىستەۋگە اتتاندى.

وسىنداي مۇقياتتىلىقتىڭ ءمانىن كەيىن ەس بىلگەندە، قىتاي ەلىندەگى كۇردەلى ساياسي جاعداي جىلىمىق تارتقاندا بارىپ تۇسىندىك. سويتسەك، بۇل كەز اتامىزدىڭ «جۇرتتى ازعىرىپ، قىزىل وكىمەتكە قارسى شىققان، كونەلىكتى جاقتاپ، جاڭالىقتى شەتتەتكەن، ۇلتشىل، كەرى توڭكەرىسشى، حالىق جاۋى» دەگەن مارتەبەلى اتاقتارعا يە بولىپ، باقىلاۋدا جۇرگەن كەزى ەكەن. جاسى ۇلعايعان ادام بولعاندىقتان جانە دەنساۋلىعىنىڭ ناشارلىعى سەبەپتى ۇيقاماقتا وتىرۋعا بۇيىرىپتى. ال اكەمىز جاستايىنان قولىنا قالام الىپ، ولەڭ مەن ونەر قۋىپ ەرجەتكەندىكتەن، «سارى ولەڭ جازىپ، سارى ءان ورىنداۋشى، ۋحان، دىڭتونىڭ (قىزىل وكىمەتتى مويىنداماعان قىتايلىق جازۋشىلار) كەڭسۋدىڭ باسىنا قاعىپ كەتكەن قازىعى» دەگەن ايىپ تاعىپ، ەڭبەكپەن وزگەرتۋگە جىبەرىلىپتى.
ءبىر كۇنى ءبىزدىڭ ۇيدە تاڭ اتپاستان ابىر-سابىر باستالدى دا كەتتى. كوپتەن بەرى ەسىگىمىزدى اشپاعان تۋىستارىمىز، اسسالاۋماعالەيكۋم دەپ الاقانىمىزدى الا جۇگىرسەك، تەرىس اينالىپ كەتەتىن اعايلار اتامنىڭ اينالاسىنان تابىلدى. ەسىكتىڭ الدىنداعى قارا اعاشتا بايلاۋلى تۇرعان اقسارباس قوي شيىرشىق اتادى. سول كۇنى اكەمىز ۇيگە ورالدى. جۇرتتىڭ اۋزىنان «تورتتىك توبە تالقاندالىپ، زامان تىنشىدى» دەگەن سوزدەردى ءجيى ەستيتىن بولدىق. ونىڭ نە ەكەنىن قايدان بىلەيىن، ايتەۋىر اكەمىزدىڭ ورتامىزعا كەلگەنىنە بالا كوڭىلمەن بارىنشا ءماز بولدىم. سول كۇنى اۋىلدىق وكىمەتتە ىستەيتىن جاس جىگىت اتامنىڭ «قاراكەر» اتىن اكەلىپ بەردى. قۇلاعىن قايشىلاپ، ماڭىنا جاقىنداعاندارعا وسقىرىنا قاراپ، تىقىرشىپ تۇرعان جانۋار اتامدى كورگەندە باسىن مامااعاشقا تىرەپ، تىنشي قالدى. اراعا التى جىل سالىپ بارىپ قايتا تابىسقان اتام مەن قاراكەر بىرازعا دەيىن كوڭىلىمەن سىر ءبولىسىپ، ساعىنىشىن تارقاتقانداي بولدى. سوسىن «قاراكەردىڭ» تىزگىنىن اكەمە ۇستاتتى. وسىدان كەيىن اكەمدى قوناققا شاقىراتىندار كوبەيدى. قايدا بارسا دا مەنى ەرتىپ الادى. اتام دەنساۋلىعى سىر بەرىپ جۇرگەنىنە قاراماي تاڭ اتپاستان تۇرىپ، قاراكەرگە جەم-سۋىن بەرىپ، ەرتتەپ قوياتىندى ادەتكە اينالدىردى. كۇنشىلىك جولعا شىققاندا مايدا جۇرىسىنەن ءبىر تانبايتىن قاراكەر كەيىن اۋىل اراسىنداعى كوكپار تارتىستا مەرتىكتى. اتام ونى سويدىردى دا ەتىن اۋىلداستارعا تولىعىمەن ءبولىپ بەردى. تەك قوس جاۋىرىننىڭ استىنان ءونىپ شىققان قۇستىڭ قاناتى سياقتى سۇيەمدەي عانا ەكى سۇيەكتى وزىنە الىپ قالدى. قاراكەر اتتىڭ قاناتىن قايتىس بولعانشا باسىنا جاستاپ جاتتى. وسيەتى بويىنشا جىلدىق ءنازىرىن بەرگەندە كيىزگە وراپ، زيراتىنىڭ باسىنا كومىپ قويدىق. «ات – ەر قاناتى» دەگەن ۇعىمدى بالا كۇنىمنەن وسىلاي ءبىلىپ ءوستىم.
اكەممەن بىرگە وتكىزگەن قىزىق كۇندەر كوپكە بارعان جوق. ءبىر كۇنى پوشتاشى قارت الىستاعى ءۇرىمجى قالاسىنان كەلگەن حاتتى ۇيگە جەتكىزدى. «سول جەردەگى اقىندار اكەڭدى شاقىرىپ، حات جىبەرىپتى»، – دەپ ءتۇسىندىردى شەشەمىز. ول كەزدە ءبىز قالام ۇستاعاننىڭ ءبارىن اقىن دەپ ەسەپتەيتىنبىز. ال ءۇرىمشى دەگەن قالانىڭ اتىن ەستىسەك تە، ونىڭ قاي جاقتا ورنالاسقانىن بىلمەۋشى ەدىك. بىراق قازاقتا «قارا شاڭىراق» دەگەن ۇعىم بار. اكەم قارا شاڭىراقتىڭ يەسى بولعاندىقتان وتباسىمىزدىڭ ۇرىمجىگە كوشۋىنە تۋىستار قوسىلمادى. اقىرى ۇلكەندەردىڭ شەشىمىمەن قارا شاڭىراق اۋىلدا قالاتىن بولدى دا، اكەم ۇرىمجىگە سالت بارىپ، قىزمەت ىستەۋگە اتتاندى.


وماراقىن جانساربايۇلىنىڭ زەڭگى بولىپ قىزمەت اتقارىپ تۇرعان تۇسى.
جۇپىنى اۋىلدىڭ جۇتاڭ تىرشىلىگى اكەمنىڭ ەڭسەسىن ابدەن ءتۇسىردى. ارادا اۋىلداعى ورتا مەكتەپكە مۇعالىم بولىپ جۇمىسقا شىقتى. بىراق كوكىرەك سارايى تاياز، اپەرباقان، مەنمەنشىل جانداردىڭ قاقپايىنا كوپ ۇشىرادى. اكەمنىڭ ءبىر مىنەزى ەشكىمنىڭ الدىندا جالتاقتاپ، كىشىرەيمەيتىن. كوڭىلىنە جاقپاسا بەتىڭ-ءجۇزىڭ دەمەي ايتىپ تاستايتىن. وسى مىنەزىمەن دە تالاي ولجادان قاعىلدى. تاعى ءبىر جاعىنان قىزىل وكىمەتكە دە سەنبەي ءوتتى. تالاي رەت كوممۋنيستىك پارتيا قاتارىنا ءوتۋ تۋرالى ۇسىنىس جاسالسا دا ءومىر بويى پارتياعا وتپەي كەتتى. ول دا ادىمىن اشتىرماي، ارتقا تارتتى. كەيدە: «ەگەر مەن وسىنداي تاڭداۋعا بەتپە-بەت كەلسەم نە ىستەر ەدىم؟» – دەپ سۇراق قويامىن. ناقتى جاۋاپ تاعى دا ايتا المايمىن.
«تازا ءمىنسىز اسىل تاس سۋ تۇبىندە جاتادى. سۋ تۇبىندە جاتقان تاس جەل تولقىتسا شىعادى» دەگەندەي، ومىردەن ءبىراز جىل قاعاجۋ كورگەن اكەم قايتا ورنىنان تىك تۇردى. وعان 1988 جىلى قىتايدا حالىق مۇرالارىن جيناۋ، رەتتەۋ، حالىق قاجەتىنە جاراتۋ ماقساتىندا قولعا الىنعان ۇلكەن باستاما سەبەپ بولدى. بۇل مىندەتتى ءبىزدىڭ وڭىردە اكەمنەن باسقا ەشكىم ورىنداي المايتىنى بەلگىلى ەدى. سونىمەن 1988 – 1993 جىلدار ارالىعىندا ولكەنى شارلاپ، قازىنالى قاريالارمەن سۇحبات قۇرىپ، تابانىنان توزىپ ءجۇرىپ، «كۇنەس اۋدانىنىڭ قيسسا-داستاندارى»، «كۇنەس اۋدانىنىڭ اڭىز-ەرتەگىلەرى»، «كۇنەس اۋدانىنىڭ ولەڭ-جىرلارى»، «كۇنەس اۋدانىنىڭ ماقال-ماتەلدەرى» اتتى ءتورت كىتاپتى جازىپ، باسپادان شىعارىپ، ەل العىسىنا بولەندى. وسىدان كەيىن، ياعني، 1994 جىلى «كۇنەس اۋدانىنىڭ تاريحي ماتەريالدارى» دەگەن جەلىلەس كىتاپتى جازۋ مىندەتى جۇكتەلدى. بۇل كىتاپتاردا قازاق تاريحىندا ەڭ العاش ىرگە قالاعان ءۇيسىن پاتشالىعىنان تارتىپ، بۇگىنگى ىلە وڭىرىندەگى ەلەۋلى وقيعالار جايلى تاريحتى تۇگەندەگەن 10 كىتاپ جازىپ، باسپادان شىعاردى. ونىڭ تورتەۋى قىتاي تىلىنە، ءبىر كىتاپ اعىلشىن تىلىنە اۋدارىلدى. «جىلدار ءىزى»، «سارىكەزەڭ سازى» اتتى جىر جيناعى، «دودا» اتتى ايتىستارىنىڭ جيناعى، «تاريح تالعارىنداعى تارلاندار» اتتى تاريحي زەرتتەۋلەر كىتابى جۇرتتىڭ ىقىلاسىنا بولەنگەن ەدى. وسى ەڭبەكتەرى ارقىلى قىتايدىڭ مەملەكەتتىك سىيلىعىن ەنشىلەدى. ايتا كەتەرلىگى، اكەمنىڭ ومىرىندە ەڭ العاشقى، ەڭ سوڭعى، ەڭ باعالى سىيلىق وسى بىرەۋ عانا. بىراق اكەم ميللياردتار ەلىندەگى ەكىنىڭ بىرىنە ارەڭ بۇيىراتىن ماراپاتقا يە بولعانىن ايتىپ، ماقتانىپ، شاتتانعانىن كورگەن جوقپىن. باسقالار سياقتى باسپاسوزگە جازىپ، جارنامالاعان دا جوق.

اكەم بالا تاربيەسىنە ەرەكشە قاتاڭ قارايتىن. ءبىز ءۇش بولمەلى جەر ۇيدە تۇردىق. بىرەۋى اس ءۇي، ەندى ءبىرى جاتىن بولمە، ەندى ءبىرى كۇن سايىن ۇزىلمەيتىن اكەمنىڭ دوستارى مەن انامنىڭ قوناقتارى تۇنەيتىن بولمە. اس ۇيگە ەكى جەر ۇستەل قويىلعان. بىرىندە تاماق ىشەمىز، ال بىرىندە ساباققا دايىندالامىز. اكەم ۇيدە بولعاندا بىزبەن بىرگە جاتىپ، بىرگە تۇراتىن. ءبىز ساباققا دايىندالساق، ول كىسى شىعارماشىلىقپەن اينالىساتىن. اكەمنىڭ وسى قاسيەتى بالالارىنىڭ بارىنە دارىدى. بىراق الدەبىر تاپسىرمانى تولىق ورىنداماي نەمەسە كەزدەيسوق كەمشىلىك جاساساق، وعان بولا اشۋ شاقىرىپ كىنالامايتىن. كۇلەتىن دە قوياتىن. سونىڭ ءوزى وڭمەنىمىزگە قانجارداي قادالاتىن. ەلىمىز تاۋەلسىزدىك العان العاشقى جىلدارى اتاجۇرتقا ورالۋدى قانشا ارمانداعانمەن، اكەمنىڭ رۇقساتىن الا الماي بەس جىل كۇتتىم. تولقۇجاتتىڭ ۋاقىتى بىتۋگە 15 كۇن قالعان كەز ەدى. ول كەزدە ءبارىمىز ەرجەتىپ، ءبىرىمىز ءۇيلى-باراندى بولساق، ەندى ءبىرىمىز الىس قالادا وقۋدا جۇرگەن كەز. ءبىر كۇنى اكەم جەتەۋمىزدى ۇيگە شاقىردى. سول كۇنى قۇران وقىلىپ، تىلەۋ تىلەندى. كەشكى استان كەيىن توردە وتىرعان اكەم ماعان قارادى دا:
– سەن شىنىمەن قازاقستانعا كەتكىڭ كەلە مە؟ – دەپ توتەسىنەن سۇرادى.
مەن دە:
– ءيا، – دەپ جاۋاپ بەردىم.
– مەنىڭ دە، اۋلەتتىڭ دە جالعىز ۇلى سەن ەمەسسىڭ، بىراق اتاڭ سەنەن ۇلكەن ءۇمىت كۇتەتىن. اتاجۇرتقا بارام دەسەڭ بەتىڭدى قاقپايمىن. وندا دا الدىڭنىڭ جارىق ساۋلە شاشىلاتىنى انىق. مەنىڭ وكىنىشىمدى قايتالاپ جاتساڭ ەشكىمنەن كورمە، – دەدى.
– ءيا،– دەدىم.
وسى ۋادە مەنى ءالى كۇنگە العا جەتەلەپ كەلەدى. ءار قادامىمدى باسقان سايىن جانى جومارت، كوڭىل كوكجيەگى كەڭ، پەيىلى شالقار ادامدار الدىمنان شىعىپ، بيىككە جەتەلەيدى. اكەم مەنىڭ دە، باسقا بالالارىنىڭ دا جەتىستىگىن كورىپ، نەمەرە-شوبەرەلەرىنىڭ ماڭدايىنان يىسكەپ، كوڭىلى جادىراپ ومىردەن اتتاندى. ارينە، اتالارىمىزدىڭ سۇيەگى جات ەلدە قالسا دا اكەمىز ىرگەمىزدە جاتىر. جۇما سايىن زيراتىنا بارىپ، ىشتەي رۋحىمەن سىرلاسىپ، جەتىستىگىممەن ءبولىسىپ قايتامىن.
مىنە، بۇگىن اكەمنىڭ ءومىر بويى ايالاپ ساقتاعان، بىزگە امان-ەسەن جەتكىزگەن مۇارالارىن جۇرتقا جەتكىزەر وراي تۋدى. بۇل دا بولسا اكە اماناتىنىڭ ورىندالعانى دەپ تۇسىنگەن دۇرىس.
قاجەت انداس











