САҒЫМБАЙ:
Жыл еді он жетінші, алтыншы айда,
Шақпының босағасы Қызыс сайда.
Қой бағып, таяқ ұстап жүргенімде,
Бір сұлу мал шетінде болды пайда.
Жақындап келдімдағы жөн сұрадым,
Құрбылас, жөніңді айтшы, ауыл қайда?
Сонда қыз қурай салып, қойын қуды,
Қарамай, жауап қатпай әй мен шайғка
БҮБІҚАН:
Қойыма қойың келіп араласар,
Ары айдасаң ойыңды дөңнен асар.
Өріске біздің неге қой жаясың,
Қойшы емес, кісі екенсің алаңғасар.
САҒЫМБАЙ:
Ей, бала, дәмсіз дейді тоймаған ас,
Отырмыз ауыл аралас, қой қоралас.
Қойларды өргізейік екі сайға,
Әйтеуір тек менімен жолда аралас.
БҮБІҚАН:
Жейтұғын түйе шалып жапырақ тұр,
Қараша қыстың басы басып-ақ тұр.
Неңді алған меніменен жолдас болған,
Тұмсығы шақайыңның қақырап тұр.
САҒЫМБАЙ:
Қызыл тұз алатұғын кенде де бар,
Біреу бай, біреу жарлы елде де бар.
Бүрмесін шақайымның айып қылма,
Қарыс жер қақыраған сенде де бар.
БҮБІҚАН:
Құдайға құлдық етер жанның бәрі,
Қойыңды ары қайтар алдыңдағы.
Сөзі мірдің оғындай қадалатын,
Не деген түйнек едің жаман сары, – деп сөз таба алмай қиналып қалған екен.
Жоғарыдағы айтысты Құдиярқан Қойшымбайұлынан жазып алып, сақтаған Андас ОМАРАҚЫНҰЛЫ
Дереккөз: Дода: (Айтыстар мен тарихи-этнографиялық жырлары) / А. Омарақын ; [құрастырған: Ә. Мажай [ж. б.] .- Талдықорған : [б. ж.]. https://kazneb.kz/kk/catalogue/view/1657687
“Q-Andas” ақпараттық агенттігі











