وتكەنىمىزدە وزەكتى ورتەر وكىنىش مول. ويعا تەجەۋ، تىلگە تۇساۋ سالعان قاتال ءتارتىپتىڭ سالدارىنان ۇلتىم، ەلىم دەگەن قايراتكەرلەردى «حالىق جاۋى» ەتكەن كەزەڭدەر بولدى، ازاماتتارىمىزدى بوراعان وقتىڭ وتىنە دە اتتاندىردىق، «قاڭعىپ كەلگەن شۇرەگەي ەلگە پانا بولمايتىنىن بىلسەك تە» اتا قونىس بيلىگىن باسقاعا بەرىپ، ءوز ۇلىمىزدى وزەككە تەپتىك، بوسىپ تا كەتتىك؛ قارا كوز، قولاڭ شاش قىزدارىمىزدىڭ بۇرىمى كەسىلىپ، كۇڭ بولعانىنا دا كوندىك، «ۇندىستەرشە قاڭعىتامىن» دەگەندەردىڭ تەپكىسىنە دە كوندىك. دەسە دە، ۇلت بولىپ ساقتالىپ قالدىق. ۇلان-بايتاق دالاعا، اتامەكەنگە قورعان بولا الدىق.
حاكىم اباي قارا سوزدەرىنىڭ بىرىندە: «ءبىرى – ىشسەم، جەسەم، قام-قايعىسىز وتسەم دەيتىن ءومىر. ال ەندى ءبىرى، ناعىز ءومىر»، – دەپ ادام بالاسىنىڭ تىرشىلىك جولىن ەكىگە جىكتەيدى. مۇنداعى ناعىز ءومىر دەگەنى، جالپى ادامزاتتىڭ قىمبات قۇندىلىقتارىن، ازاماتتىق، كىسىلىك قاسيەتتەرىن باعالاۋعا قاراتىلسا كەرەك. قازاق – زەرەك، ەلگەزەك، تاپقىر، باتىل حالىق. الايدا، وتارشىلدىقتىڭ سانامىزعا سىڭىرگەن جات قىلىقتارىنان ءالى دە ارىلا الماي كەلە جاتقانىمىز، «بارعا قاناعات، جوققا سالاۋات ەتەتىن» قاناعاتشىلدىعىمىز، «اعايىننىڭ اتى وزعانشا، اۋىلداستىڭ تايى وزسىن» دەيتىن جەكە مۇددەشىلدىگىمىز، ۇيگە كەلگەن قوناققا جالعىز لاعىن سويا سالاتىن جومارتتىعىمىز، تاعى باسقا قازىرگى جاھاندانۋدىڭ جالىنىنا توتەپ بەرە المايتىن وعاش قىلىقتارىمىز كوپ جۇمىسقا كەدەرگى بولىپ كەلە جاتقانى جاسىرىن ەمەس.
بارلاپ قاراساق، بۇگىنگى كۇن كەشەگى داۋىردەن وزگەشە. ءبىز گەوساياسي الەمدە ءومىر ءسۇرىپ جاتىرمىز، ونىڭ ۇستىنە، تاۋەلسىز قازاق ەلىنىڭ قۇراۋشىسى بولىپ وتىرمىز. الايدا، وسىنشاما جەرى بار قازاقتىڭ كەدەيلىكتەن ارىلا الماۋى، كيىز ءۇيدى جاساعان حالىق ۇرپاعىنىڭ كىرپىش كۇيىپ، ونى قالاي المايتىنى، قىمىز بەن شۇبات اشىتقان ۇلتتىڭ سۋدان سۋسىن شىعارا الماۋى زامانعا ۇيلەسپەي، نامىستى ورتەپ، جىگەردى كۇم ەتىپ جاتقانى دا شىندىق. سونىڭ سالدارىنان رۋح سولعىن تارتتى: سالعىرتتىق، ساياسي تار ورىستىلىك، وزىمىزگە سەنىمسىزدىك، جالتاقتىق، جاقىنىن جاتكورۋ، جاعىمپازدىق، تاعى باسقا جات قىلىقتار جاۋلاپ بارادى.
قازاقستاننىڭ جەتكەن جەتىستىگىنە قىزعانىشتىڭ «قىزىل ءيتىن» جۇگىرتىپ جاتقاندار دا جوق ەمەس. ونىڭ ۇستىنە، قازاق دالاسى بۇكىل الەمدىك ەكونوميكا مەن ىنتىماقتىڭ كىندىگىنە اينالىپ وتىر. سوندىقتان ءاربىر قازاق بالاسى جولبارىستاي جۇرەكتى، ارىستانداي ايباتتى، «سەگىز قىرلى، ءبىر سىرلى» بولۋى ءتيىس. ويتپەسە، جاھاندانۋدىڭ جالىنىنا جۇتىلىپ كەتۋىمىز انىق.
ءۇمىت تە جوق ەمەس. قازىرگى ءوسىپ كەلە جاتقان جاستارعا سەنۋگە بولادى. الايدا، ولارعا وتكەن ءومىردى تىقپالاي بەرمەي، «ەڭبەك ەتسەڭ ەمەسىڭ» دەگەن قاعيدانى ۇيرەتىپ، ەل رۋحىن كوتەرەتىن وزىندىك بايلامىنا جول بەرەتىن دە كەز جەتكەن سياقتى. ويتكەنى ولار – جىگەرى جانشىلماعان ۇرپاق جانە تاريحتاعى قاندى قىرعىننىڭ ءتۇيىنى بولعان دىندەردىڭ باسى توقايلاسقان دالانىڭ ەندىگى قوجايىندارى. ءيا، بىزدە ءبارى بار، تەك قازاقتىڭ جاۋجۇرەك رۋحى عانا كەمشىن بولىپ وتىر. ءار ۇلتتىڭ وزىندىك قالىپتاسۋ، كەمەلدەنۋ بارىسى بولاتىنى انىق. دەسە دە، ءبىز الەمدىك ساياسي ولشەمدەرگە ساي كەلەتىن قازاقى قۇندىلىقتاردى نەگىز ەتكەن مەملەكەت قۇرىپ جاتقانىمىزدى ەسكەرسەك، قازىرگى جاستاردىڭ جان-دۇنيەسىنە تەرەڭ ءۇڭىلىپ، ونىڭ جىگەرى مەن سەنىمىن ۇشتاۋ كەرەك. ول سەنىڭ دە، مەنىڭ دە، ءسىزدىڭ دە مىندەتىمىز.
قاجەت انداس
«Q-andas» اقپاراتتىق اگەنتتىگى.
