ءبىزدىڭ تاريح باتىرلىق پەن دانالىقتان ورىلگەن، عۇن مەن ءۇيسىن، ساق پەن تۇرىك كەزىنەن. دارحاندىعى تاعى دا بار عالامات، الىپ شىققان ءورت پەن وتتىڭ تەزىنەن. ويمەن بارلاپ جەتە المايتىن كوپ ءىستى، بابالاردىڭ پاراساتىنان سەزىنەم. ءتىل مەن دىلمەن جەتكەن بىزگە جالعاسىپ، اڭىزدار كوپ بەرەتۋعىن جانعا شىق. مەن، اتامنان تالاي قىزىق حيقايالار تىڭداۋشى ەم، ەرىپ ءجۇرىپ، شالعايىنا جارماسىپ. ەندى سونى بىرگە وتىرىپ، تىڭدايىق، جاتپاعانى دۇرىس ونىڭ شاڭ باسىپ. سوندا بىلاي ورىلەتىن ءورشىل وي، تىم ارىدان بۇگىنگىگە ۇلاسىپ.
بالام وتكەن تاريحىڭدى بىلەسىڭ بە؟ باباڭ كەتكەن تاپسىرىپ ءجۇر ەسىمدە. باستان كەشكەن تىرلىكتەن جيىپ-تەرىپ، تاسقا جازعان تاريحىن، ۇلەسىن دە. قازاق دەگەن كەڭپەيىل حالىقپىز ءبىز، بولسىن سەنىڭ، الدىمەن، بۇل ەسىڭدە. قولعا قونباس بەلگىسىز نەسىپ كەلىپ، وتكەن كۇنگە تۇسىنبەي وشىكپەلىك. تىنىس ەتكەن تىرلىكتىڭ ءدام-تۇزىنا، قارا جەردەي قادىرلى بەسىكتى ەمىپ. قالاسى بار، عىلىمى، عالىمى بار، حالىق ەدىك، جۇرمەگەن كوشىپ-قونىپ. ەل اراسى تازا ەدى قىرقىستان دا، ءوز زاڭى بار جاعاسىن جىرتىسقانعا. ەسىرىگى سول كەزدىڭ اقىلدى ەدى، ءبىلىمدى بوپ جۇرگەننەن بۇل تۇستاردا. بەرەكەنىڭ قايماعى بۇزىلمايتىن، ساۋران، سوزاق، جەتىسۋ، تۇركىستاندا. تىرلىك ەتۋ، جوق مۇلدە قىسىلىسىپ، قيالدىڭ دا جاتاتىن قىسىمى ۇشىپ. وسى ورتادان ءبىلىم اپ قايتاتۇعىن، كوڭىلىنە كوپ ساۋلە ءتۇسىرىسىپ. ءتۇسى، ءتىلى، ۇعىمى بولەك جاندار، تۇركى ءتىلى ارقىلى ءتۇسىنىسىپ. شالقىپ، تاسىپ جاتقان سوڭ تويى، اسى، بەلگىلى عوي اشىلماي وي قالماسى. سورەلەردە ءتىزىلىپ تۇراتۇعىن، بابالاردىڭ بايىرعى قولجازباسى. دوس ءسۇيىنىپ جاتاتىن، شىندىعىندا، قىزعانىسىپ قالاتىن سورلاپ قاسى. جۇزدەرىنەن كورىنىپ نۇر، جىلۋى، سول كەزدەردىڭ قۇلاقتا تۇر ءدۇبىرى. ويلا بالام، ارينە، ءوز كەزىندە، جاۋدىڭ ساعى اقىلمەن سىندىرىلدى. مىنە، سونداي وركەندى ەل بولماسا، مۇمكىن بە ەدى بىزدەي ۇرپاق تۋدىرۋى، – دەپ جالعاسىپ كەتە بەرەدى اڭگىمەسى اتامنىڭ.
ءيا، سولاي، تۇعىرى نىق ەل بولدىق، باسقالارمەن قيىندىقتى تەڭ كوردىك. اتومنان دا ەركىمىزبەن باس تارتىپ، كۇللى الەمگە تىنىشتىقپەن دەم بەردىك. ەندى بىزدەن ۇلگى الۋعا اينالدى، بەرەكەلى كۇنىمىزگە سەنگەن جۇرت. تاۋبە، ءتاڭىر، قول جەتكەنگە ءبۇل كۇنگە، نۇرسۇلتانداي ساليقالى ۇل بەرگەن گە. تاريحتى تۇگەندەدىك قور بولعان، كوڭىلدى دە ورنىقتىردىق شەرمەندە. باۋىرلاردى قۇشاق جايا قارسى الدىق، وزگە ەلدەردەن اتاجۇرتقا كەلگەن دە. ءجۇز ءۇش ۇلتتى سيدىرا الدىق باۋىرعا، شۋاق سىيلاپ، جابىرقاعان وڭدەرگە. مۇنان ارتىق باقىت بار ما، ماقتانىش، الارعا جوق، كەڭ پەيىلمىز بەرگەن گە. دەيتۇرعانمەن، ومىردە بۇل سىناق مول، ءبىزدى مۇلدە قورقىتا الماس بىراقتا ول. «سۋ اپاتى» بولعاندا دا باۋىرىن، جۇرتقا تاستاپ قويعاندا جوق قۋاتتى ەل. بۇكىل قاۋىم جۇدىرىقتاي جۇمىلىپ، سول اپاتتىڭ الدىن الدى تىمىرىق. كەلە جاتىر مامىراجاي كۇن تۋىپ، قيىندىقتىڭ سالماقتارى جۇلىنىپ. ءيا، نەتكەن بىرلىكپەنەن ىنتىماق، جانە نەتكەن دارقاندىقپەن ىرىلىك. بىرلىك بولسا، بۇلىنشىلىك بولمايدى، تەك جۇرەكتە سەنىم سەمسە سول قايعى. ەندى بىزدە قۋات بەرەر ەل-جۇرتقا، ءبىراز ايتىپ كەتەيىكشى سول جايلى. تاۋەلسىزدىك تاڭى اتىپ، ەلگە ىرىس قۇت قوندى. قازاق ەلى وزگەدەن، دارا شاۋىپ شىقتى ەندى. سان بەلەستەن سۇرىنبەي، ءتورت كۇبىلاڭ توعىستى-اۋ. ەۋرووداققا باسشى بوپ، قازاعىم كوڭىلىڭ تولىستى-اۋ. قادىرى جوق، دەيمىز-اۋ، قولدا باردا التىننىڭ. سوندىقتاندا تىرلىكتە، قىمباتىن ءبىل حالقىڭنىڭ. سان سوقتىرىپ كەتكەنمەن، تابيعاتتىڭ دا اپاتى. امان قالعان ەل-جۇرتقا، ءتاڭىرىم سالما ازاپتى. جالاڭاشپىن دەپ جىلاما، ەلباسىڭ بار، ەلىڭ بار. كوز جاسىڭدى بۇلاما، «ورنىندا بار وڭالار». كەۋدەڭدى كوتەر، باس العا، تىرەك بولايىق جاستارعا. كوڭىلدە قايعى بولعانشا، تاڭبا بوپ ءسىڭسىن تاستارعا. دەۋشى ەدى عوي حالقىمىز، بىرلىك ءتۇبى بەرەكە، قۇت اكەلسىن بارشاڭا، بۇىنگى نۇرلى مەرەكە. ەركىن ەلمىز ەڭسەلى، بابا سالتىن تۋ ەتكەن. قارسى الايىق بۇل كۇندى، جاڭا نيەت، تىلەكپەن. قازاق حالقى قاشاندا، ىنتىماقپەن كۇن كەشتى. قيىندىققا مويىماي، كوڭىلى انمەن ۇندەستى. ءومىر دەگەن سىناقتان، وتەيىكشى سىيلاسىپ. مارحابات پەن ماحاببات، جۇرەكتە جاتسىن ۇلاسىپ.
باۋرايى قۇت دالامنىڭ تاريحى كوپ، جىگەرىڭدى وسىلاي جانيدى كەپ. ءار ءداۋىردىڭ وزىندىك سيپاتى بار، جاتپاسا دا دارحاندىق ءار ۇيدە ۋدەپ. ار-نامىسىن پارىقتاپ ىستەتپەگەن، بەرىلەدى قيالعا پىسپەكتەلگەن. ءيا، ءتاڭىرىم قاشاندا اۋلاق قىلسىن، ساناسىنىڭ نارىنەن كۇش كەتكەننەن. بالا-بابا ءبارىنىڭ ءرولى بار، ىڭعايىنا كەلتىرىپ ىستەتكەن ءجون. قۇر ەلەسكە ءماز بولساڭ كۇش اربايتىن، ەل الدىنا ارينە تۇسە المايسىڭ. ءبىرىن قالاپ، بىرەۋىن شەتكە قاقساڭ، وندا اقىل نارىنەن جۇتاڭدايسىڭ. وي الماساڭ ولاردىڭ تۇيگەنىنشە، كۇن كەشپەسەڭ ولاردىڭ كۇندەرىنشە. بابالاردىڭ اقىلىن باعالاماي، بيىك مۇرات جانىڭا مۇڭ كورىنسە. كەمتارلىعىڭ – جاراسىپ جۇرە الماسا، اقىلىڭ مەن مۇراتىڭ بىرگە مۇلدە. قازىر مەنىڭ ەلىڭنىڭ ءورىسى تار، اتقاراتىن ءالى دە كوپ ءىسى بار. ءالى ءبىزدىڭ الدىدا بولاشاقتىڭ، ورىنداۋعا ءتيىستى بورىشى بار. سوندىقتان دا بەرىلمەي بالالىققا، دانالىقتىڭ ويلامدى ءورىسىن ال. تاققىم مەنىڭ كەلمەيدى جاقسىعا ءمىن، وزىڭە ءتان جەك كورۋ، جاقتىرارىڭ. جاتسام-تۇرسام تىلەگىم جاراتقانعا، ماڭگى وشپەسىن دەپ كەلەم باق-شىراعىم. بۇل شىندىقتى قاي قىرمەن قابىلداۋدى، تالعامىڭنىڭ سىنىنا تاپسىرامىن. قاشان بولسىن جادىڭنان جىراق قويما، قۇت دارىسىن ار-ۇيات، قۋاتتى ويعا. تاريحتىڭ تۇندىگى – ەل بىرلىگى، بىرلىكپەنەن بيىك بەلەس، جىراقتى ويلا. قۇتتى بولسىن مەرەكە!
مىقتى بولسىن حالىقتاردىڭ بىرلىگى!
قاجەت انداس،
Q-Andas اقپاراتتىق اگەنتتىگى
