ونەر وزىڭدىكى ەمەس، ەلدىكى

ءى

اسقاق ارمانعا قۇلشىنا قانات قاقتىرعان، ەل-جۇرتتىڭ سىرىن ىزدەتىپ، مۇڭىنا جۇرەك شاقتىرعان. ءجۇرناليست جولى – قاشاندا جاداۋ جول ەمەس، جارقىنىم. كوڭىلگە مەدەت، ەلگە قۇت، سەنىمگە شىراق جاقتىرعان. باتىرلىق پەنەن عاشىقتىق بولماعان جەردە دارىن جوق، ارينە، قازىر ءبارى بار، كويلەگىڭ ءبۇتىن، قارىن توق. دەسە دە، مىناۋ تىرلىكتىڭ قۇپياسىنا بويلايتىن – ادامدا بولۋى كەرەك-اق، ارىندى شابىت، جالىن شوق. قايىسپاس قايسار تۇلعاسى ارمىسىڭ حالقىم، ءور ەلىم. ءوزىڭنىڭ ءورشىل رۋحىڭا، ءور سەنىمىمدى بولەدىم. جەرگە ءنار بەرگەن، ەلگە قۇت، ەلىمنىڭ دانا باعىتىن، وقىرمانىما جەتكىزىپ، قىزمەت ەتىپ كەلەمىن. ماقتانىپ تۇرىپ ايتاتىن ءوز داۋىسىم مەن ءۇنىم بار، ەندەشە، مەنىڭ وزىمدىك ويىما قۇلاق بۇرىڭدار.

الۋان، الۋان كۇندەردەن سىر اۋلاعان، الدىمدا اۋىر مىندەت تۇر-اۋ ماعان. ويتكەنى ءجۋرناليسپىن جانىم جالىن، سيپاتى حالقىم سەنەن ءبىر اۋماعان. سىرىڭدى ىزدەپ كەلەمىن، مۇڭىڭمەنەن، قيىر-قيىر سوقپاقپەن، بۇدىرمەنەن. قادىرى دە بولمايدى ادامداردىڭ، قاسيەتىنە حالقىنىڭ ۇڭىلمەگەن. كۇندەرىڭمەن سىرلاسقان، تۇندەرىڭمەن، ءجۋرناليسپىن، جان وتى كۇندە ورىلگەن. تۋعان ەلىم شاتتىعىڭ، قۋانىشىڭ، قاشان بولسىن مەنىمەن بىرگە مۇلدەم. قادىرىنە قاۋىمنىڭ ات تىرەگەن، ۇكىلەگەن اۋلەتتىڭ اق تىلەگى ەم. توم-توم كىتاپ قۇشاقتاپ تولعانامىن، توم-توم بولعان بابامنىڭ شاتتىعىمەن. تىرشىلىكتىڭ قىم-قيعاش سەنەگىندە، دارىنىمەن قادىرلى ەر ەلىنە. ماعان ەشبىر ماداقتىڭ كەرەگى جوق، جاقسىلىقتىڭ بارلىعىن بەر ەلىمە. ودان وزگە باقىتتىڭ كەرەگى نە؟ قانات قاعىپ تالىقپاس بيىكتەرگە، قۋانامىن وسكەنگە سۇيىكتى ەلدە. ۋا، تۋعان جەر ءوزىڭ دەپ جىرلاپ وتەم، سول ارقىلى جەتەمىن بيىكتەرگە.

مەن ءجۋرناليسپىن!

ءىى

جۇرت بىزگە، ءسىرا، قالاي دەپ باعا بەرەدى، ارينە، ول جاعى تاڭسىق تا ەمەس، سەبەبى؟ جۋرناليست دەگەن ەلى ءۇشىن وتقا ورتەنىپ، ادىلدىك، تەڭدىك، اقيقاتتان وي ورەدى. كۇن سايىن كۇلىپ، جادىراپ، جايناپ جۇرگەنمەن، باسىندا ونىڭ سان الۋان قيال تۇرلەنگەن. ءوزى ءۇشىن ەمەس، حالىقتىڭ قامىن ويلايدى، شارشايدى تاعى شىندىقتان ءتۇيىن ىزدەۋمەن. نە دەگەن پەيىل، دارقاندىق، كەڭدىك، و، ءتاۋبا. ءومىرىن مۇلدەم ارناعان ەلگە، وتانعا. كەزى كەلگەندە اكىم دە بولىپ كەتەدى، اينالا الادى اقىنعا، ءارتىس، شوپانعا. بويىندا ونىڭ سان ءتۇرلى ونەر ءنارى بار، جۇرەگى نازىك، سەزىمى شالقار، جانى ادال. قاسيەت تۇنعان قاراشا جاننىڭ قادىرى، اسپانداعى ايمەن، كوكتەگى كۇنمەن پاراپار. ساراڭدىق، ناستىق، سىلبىرلىق وندا جوق مۇلدەم، تالاسا تۋار اق شاپاق اراي، پاك كۇنمەن. جانى دا ونىڭ جاڭالىق ىزدەپ تۇرادى، اسىرا ماقتاپ، اسىرەلەپ ايتقان جوقپىن مەن. ءار نارسەنىڭ دە وزىنە سايكەس نارقى بار، كەرەگى بولسا كەلىستى ويدى قالقىپ ال. باتىرلىعىن بابالاردىڭ، دانالىعىن شەشەندەردىڭ، سوعىس سالعان جارانى دا، ەلدىڭ بايلىق، ىرىسى دا، سالتى بار، وسەر ەلدىڭ وسيەتتى تىرلىگىن ءجۋرناليستىڭ قالامىنان بىلەسىڭ. بىلەدى دە، الادى اركىم ۇلەسىن.

سونىڭ ءبىرى ءدال بىلايشا ورىلگەن:

مىنە، وسىدان مىڭ جىل بۇرىن ءومىر سۇرگەن كايقاۋس، جيىپ بارلىق بۇقاراسىن، بالالارىن، دوستارىن:

– «حالىق قۇندى تاريحى مەن پاراساتىن باعالى، ايتىڭدارشى ونى قالاي تازا ساقتاي الادى؟»، – دەپ سۇراپتى.

سوندا ورنىنان كوتەرىلىپ باس ءۋازىر:

– دات، – دەپتى.

– بىزگە ەندى بولاشاقتى ويلاناتىن شاق جەتتى. ءبىز جاساعان جاقسىلىق پەن بەرەكەلى تىرلىكتى، ساياسات پەن بيلىكتى، ساليقالى ەل ءومىرىن وزگەشە، تاريحقا وشپەس التىن ارىپتەرمەن جازعان ءجون. ءالى تالاي عاسىر اۋناپ، جىل جىلجيدى، ەندەشە، كەشەگى وتكەن باتىر، باعلان قايدا كەتتى ولمەسە. بىراق ءبىزدىڭ جازىپ كەتكەن تاريحىمىز وشپەيدى، ۇرپاقتارعا ۇلىلىقتىڭ ۇلاعاتىن بەرمەسە.

سودان باستاپ ەل ىشىندە اتقارىلعان جۇمىستاردى ەڭسەلى، تۇرعىندارعا جاريالاپ تۇراتىن باسىلىم شىققان ەكەن دەسەدى.

ءيا، سولاي، ءبىز كىم ەدىك، جانى جايساڭ ءجۋرناليسپىز، بىلەسىڭ، تاريحپەن اتى بىرگە، زاتى بىرگە جۇرەتىن. كەيدە شىندىق “وي قۋعان ءبىر پەندە ەدى”دەپ قىزىعى، بالا مىنەز جانىمىزدى تۇسىنبەي، جالانىڭ دا جالاۋىنا ىلەسىڭ.قالامىنا جارقىن، نۇرلى، قادىرى ۇستەم ار ءتۇيىپ، وتىرادى كەي ءبىر ساتتە وي قۋالاپ، سارىلىپ. تىراشتانىپ بايلىق جيىپ، باي بولايىق دەمەيدى، اقيقاتتى ايتۋ – پارىز، ول – ۇرپاققا تاريح. سول ارقىلى جانعا – تىنىس، ويعا – ازىق بەرەدى، جىگەرىڭدى شىنشىلدىققا، كىل شىندىققا بولەيدى. بالالىققا بوي الدىرعان كەزىڭدە، باعىتىڭدى دانالىققا تۇزەيدى. ارينە، وعان لازىم ەمەس اتاق-داڭق، مارتەبە، ەلدىڭ ىرىس-بەرەكەسى كەرەگى.

جۋرناليست دەگەن وسىنداي ادام، اعايىن!

ءىىى

ءاز باسىنان تالاي قىزىق قۋانىشتى وتكەرگەن، سان ارماندى العا سۇيرەپ، سان جۇرەككە وت بەرگەن، بۇگىن، مىنە، تاعى دا ءبىر مەرەكەدە قاۋىشتىق. كانى، دوستار، تىڭ ەستەلىك قالدىرايىق وتكەننەن. بۇگىن مۇلدە ايتىلمايدى، بازىنا دا، وكپە دە، كوككە ورلەپ كەتە بەرسىن كوڭىل دەگەن كوك كەمە. قۋانىشتى ساتىپ الار زات ەمەس قوي اقشاعا، بىرەۋلەرگە سىيعا تارتا سالمايسىڭ-اۋ تەككە دە. توماعاسىن تارتقان قىران، تايىنا ما جارتاستان، ساقتا، قۇداي، ءبارىمىزدى بەرەكەسىز جالتاقتان. قاشانداعى ەل مۇراتىن ەسىمىزگە ساقتايىق، جولدار قيىن بولساداعى جۇيكەمىزدى شارشاتقان. ويدا قۋات، بولسىن ماڭگى سارقىلمايتىن ساناڭدا ار، قەلەشەككە كەمەل اقىل، ۇمىتپەنەن قاراڭدار، «جۋرناليست» – ول كيەلى ەسىم كىر جۇقتىرىپ الماساڭ، پاراسات پەن پايىمىڭدى باعالايدى ادامدار.

مەرەكەلەرىڭ مەرەيلى بولسىن، ارىپتەستەر!

قاجەت انداس،

Q-Andas اقپاراتتىق اگەنتتىگى