جولىم ۇزاق ، جەتەتىن جەرىم جىراق

سەنى ىزدەدىم

سەنى ىزدەدىم كەلمەسكە كەتكەن كەرقايىر جاقتاردان،
سەنى ىزدەدىم پاك كوڭىل، ءسابي شاقتاردان.
ساعىندىردىڭ مەنى تانىسقان سوناۋ شاقتاردان،
ساعىندىرماي ەندى سامالداي كەلىپ، ءوپشى الدان.

سەنى ىزدەدىم باركولدىڭ باقشا-باۋىنان،
سەنى ىزدەدىم تيان-شاننىڭ اسقار تاۋىنان.
سەنى ىزدەدىم سىركىرەپ جاۋعان جاۋىننان،
ءبىر حابار اكەلەر دەپ دامەلىمىن داۋىلدان.

سەنى ىزدەدىم جاس جانىمنان، جارالىمىن،
قاباتىندا قايعىنىڭ قالامىن مىڭ.
ءبىر ءۇمىت ەنتەلەپ كەپ تەرەزەمنەن،
سەنى اڭساۋمەن قاباعىمدى شالادى كۇن.

سەنى ىزدەدىم قاشاعان جۇيرىك جىلداردان،
سەنى ىزدەدىم قۋراعان قۇبا قۇمداردان.
عاشىعىم مەنىڭ، قاراكوز قالقام قايدا دەپ،
سۇرادىم سەنى سىبىرى سىرلى تالداردان.

سەنى ىزدەدىم – قايدا ىستىق ماعان قۇشاعىڭ؟
سەنى ىزدەۋمەن جەتىمگە بەيباق ۇقسادىم.
سەنى ىزدەدىم – كوگەرشىن، ماعان ۇشپادىڭ،
جۇرەگىمنەن قان شىعىپ، دارىعا-اي، قاتتى جىلادىم!

سەنى ىزدەدىم، الىسىپ تۇرار حات قايدا؟
مۇڭىمدى شاعىپ جۇرەگىم، مەنىڭ ايقايلا!
سارعايعان جاپىراق، سارعايعان سابىر – ءبارى ءبىر،
عاشىق سەزىم قاشاندا وت كوڭىلدى الداي ما؟

سەنى ىزدەدىم جۇباتار مۇڭداس ولەڭىم،
سەنى ىزدەدىم، ولەڭسىز كۇنىم – ولەمىن.
سەنى ىزدەدىم قيادا قيماي كەلەمىن،
سول قيانىڭ ورىندە قولىم جەتپەي تۇر ەدىڭ.

سەنى ىزدەدىم – قارتتىق جەڭىپ قايمىعىپ قالام ءبىر كۇن،
بىلەسىڭ بە؟ سوندا كەلىپ حالىڭدى سۇرايدى كىم؟
سەنى ۇمىتايىن دەسەم دە تاستاي قاتىپ،
قارا يت بولىپ تالايدى قىزعانىش-مۇڭ.

سەنى ىزدەدىم كەلمەسكە كەتكەن كەزدەردەن،
جايىمدى ۇعار ءوزىڭسىڭ، قالقام كوز كورگەن.
سەن مەنى بالالاپ ءسۇي جۇرەگىڭە،
شىن ءسوزىم، شىبىنداي جانىم وزگەرمەن.

جاي وتىڭداي

جارقىلىڭدى ساعىنام

نازىك ءمۇسىن،
ساعان جانىم قۇمارتىپ قالىپتى شىن.
جۇرەگىمنىڭ ءلۇپىلىن سەن دەپ سوققان،
جازعان وسى جىرىمنان تانىپ، ءتۇسىن.

جانعا جايلىم،
جالت ەتكەن جانارىڭا جانعاندايمىن.
كوگەرشىنىم، عاشىق ەتكەن اپپاق قۇسىم،
ساعىنىشىمدى الىپ ۇش، سامعا دايىن.

سۇلۋ كەرىم،
جۇرەگىڭنىڭ مازداعان وتىن بەرگىن.
ساعان جازعان ىنتىقتىقتىڭ سىرىن وقىپ،
شىن عاشىقتىڭ سەرتى دەپ تانىپ، بەكىن.

جۇپار دەمىڭ،
قۇشاعىڭدا كەلەدى جانىپ ولگىم.
مەنى سۇيگەن جۇرەگىڭنەن اينالايىن،
پەرىشتەدەن كەم ەمەس سەنىڭ لەبىڭ.

نۇر جانارىڭ،
جالىنىڭا شىداماي ءتۇن جارامىن.
تامۇق بەتىن ءتىلىپ وتكەن تىلسىم ساۋلە،
جاي وتىنداي جارقىلىڭدى ساعىنامىن.

جانىپ تۇرسىڭ،
اي بەتىنەن توگىلگەن اپپاق نۇرسىڭ.
مىڭ ءبىر ءتۇننىڭ ايتاتىن حيكاياسى،
مەن ءۇشىن جازىلماعان تىلسىم جىرسىڭ.

اق بىلەگىم،
قۇز باسىنان قۇلاتپاس ءبىر تىرەۋىم.
قۇشتار جاننىڭ ءسۇيىنىشى ساۋلە شاشىپ،
ءتۇرىپ تاستار جابىققان وي تۇنەگىن.

جۇلدىز كۇلگەن

قاراشىعىڭ – جۇلدىز كۇلگەن تۇنگى اسپان،
وي تابامىن جانارىڭنان سىر جاتقان.
تىنىسىڭنان جۇپار ءيىس ۇرلانىپ،
جۇرەگىمە ەرىك بەرىپ جول اشقان.

سەنىڭ لەبىڭ – تاڭ شۋاعى قىر اسقان،
سەنىڭ ءجۇزىڭ اي مەن شولپان جاراسقان.
قارا شاشىڭ مايدا-مايدا تولقىنداي،
قاباعىڭنىڭ قيىعىندا سىر جاتقان.

جان-دۇنيەڭنىڭ كىرسىزدىگى – پەرىشتەنىڭ وزىندەي،
جان ەمەسپىن مەن ونى جۇرەتۇعىن سەزىنبەي.
جالىن اتقان نۇر-ساۋلەلى پەيىلىڭ،
مامىرداعى كۇننىڭ قۋات كوزىندەي.

جۇپار سامال دالادايىن پەيىلىڭ،
باعى بولار جۇرەككە جىلۋ قۇيار مەيىرىڭ.
مەنىڭ مىناۋ ىنتىق بولعان جانىما،
سەنىڭ نازىك سەزىمىڭ – سۋات الار ەگىنىم.

جانارلار

بايقاپ كورشى، ادامدار،
مۇڭ تۇنەگەن جانار بار.
كوز – كوڭىلدىڭ تەرەزەسى،
سىر تۇلەگەن جانارلار.

جالىن شاشىپ جانارلار،
جۇرەكتەردى جارالار.
سىرىن ايتىپ جانارلار،
جان دۇنيەڭە بارا الار.

قوڭىر، جاسىل عالامشار
مىڭ بوياۋمەن جاسانار.
كوك تە، قارا، سارى جانار –
ءبارى ادامعا جاراسار.

مىڭ بوياۋدان كوركەمدىك
سۇلۋلىق بوپ تارالار.
عاشىقتىققا جول اشقان
جانارلاردا جالىن بار.

ىڭكارىنا سىر اشىپ،
جىمىڭ ەتكەن جۇلدىزدار.
سۇيگەن جانعا سۇيىنبەي،
وكىنىشكە قالماڭدار.

تۇنىق بولسا اسىل ار،
جانارىڭنان اتويلار.
سەزىمىڭە ءنار بەرگەن
جۇرەكتەگى جالىندار.

شىن عاشىقتار جاناردان
جالىن وتقا قارىلار.
قارعىس تا بار، العىس تا بار –
جاناردان بوپ جارىلار.

شەرلى بولسا ادامدار،
جاسىن توگەر جانارلار.
مويىنداماس قارتتىقتى،
سونبەي تۇرار جالىندار.

ماحاببات بار، قارعىس بار،
كوڭىلدە دە جانار بار.
كوزى قىزىل دۇشپان بار،
جانارى وقتاي قادالار.

قۋانىش بار، ۇرەي بار،
جانارعا كەپ پانالار.
ناپسىقۇمار ارسىزدار
جانارىمەن اتقىلار.

وكىنىشتەن ادامدار
جانارلاردى جاس قىلار.
ءومىرىڭنىڭ شىراعى –
جانارلاردى ايالاڭدار.

ەلجىرەگەن عاشىقتار،
ءبىر-ءبىرىڭدى بايقاڭدار.
ءمولدىر جانار تەرەڭنەن
جۇرەكتەردى وقىعان.

جالعاندى جالماپ كەتەر
جانارلاردان ساقتانعىن.
كوزىڭ تويماس دۇنيەگە،
كوڭىل قانسىن كوركەمگە.

مولدىرەتىپ جاناردى،
تاپ-تازا عىپ ەرتەڭگە،
جاس سابيدەي مولدىرەپ،
جايناسىنشى كەلەشەك.

جانارلار-اۋ، جانارلار،
اراي نۇرعا مالىنار.
شاتتىقپەنەن ساعىنىش
سۇيگەندەردەن ءنار الار.

قۋات بولسىن بارىنە
ماڭدايداعى جانارلار.
كوڭىلىڭە كۇدىك سالسا دا،
كوزىڭ كورىپ سەزە الار.

اۋ، جانارلار، جانارلار،
ادامزاتقا، الەمگە
پەرىشتەدەي قاراڭدار!
ادال، اپپاق جۇرەككە
داق قوندىرماي باراڭدار.

جانارلار-اي، جانارلار،
كىرسىز، مۇڭسىز ءسابيدىڭ
جانارىنداي جايناڭدار.

تۇنگى سىر

جىم-جىرت بوپ مۇلگىگەن ماقپال ءتۇن،
ەڭسەمدى كەپ مىجىعانداي قاقسال مۇڭ.
سارى دالا، ساعىمدى اسپان، داريا –
سەن ءۇشىن شارپىعانداي عالامدى كۇن.

اسىرىپ عالاماتىن قاراڭعىلىق،
ەڭسەمنىڭ ەرنەۋىنەن قاسقىر ۇلىپ.
ماقپال كورپە – قوڭىر ءتۇننىڭ قويناۋىنان
ەستىلگەندەي ءبىر ءۇنىڭ ماعان قانىق.

كەربەز دالا، ءتۇنى جومارت، جۇپار اۋا،
اس بولارداي تىنىستاپ جۇتقان جانعا.
مەيىرلى مەنىڭ اپپاق ارمان قۇسىم،
جۇلدىز بولىپ تونە ءتۇس اڭساعاندا.

ىڭكارلىكتەن ءنار العان مەنىڭ كۇشىم،
ءتۇن قۇشىپ جالعىز مىنە وتىرمىن شىن.
تىنىس تاپپاي اق مامىقتا ارى قاراپ،
بۇرىمىڭدى جامىلىپ جاتىرمىسىڭ؟

سارقىلماعان بويىڭدا اقىل، كۇشىڭ،
دەنەڭ بولەك، رۋحىڭ ءبىر جانىمسىڭ.
القاراكوك تۇنگى اسپانعا جارىق بەرگەن
جۇلدىزدىڭ كىرپىگىندەگى نۇرمىسىڭ؟

كەتپەيتىن ءبىر ءدام قالدى تاڭدايىمدا،
وشپەيتىن ءبىر ءان قالدى ىرقىمدى الا.
اقىننىڭ ءورشىل تۋعان جۇرەگىندە
جالىن وت سەن بولارسىڭ – جانعان دارا.

اساۋ كوڭىل، الاۋ جىر

باقىت ىزدەپ نۇر شۋاقتى كۇندەردەن،
جىلۋ ىزدەپ ماقپال قارا تۇندەردەن.
جىم-جىلاس بوپ جاتىر ءوتىپ عۇمىرىم،
اساۋ كوڭىل ارمان ىزدەپ جىگەردەن.

قايران جاستىق جارقىلداعان الماستاي،
تۇك بىتىرمەي تۇگەدى عوي قىر اسپاي.
كورگەن قىزىق – سونگەن جالىن سەكىلدى،
ارمان قۇسىم ۇشتى الىس، ۇستاتپاي.

اساۋ كوڭىل، الاڭ كوڭىل سەرىسىڭ،
كەيدە قۇيىن، كەيدە تىلسىم پەرىسىڭ.
كوڭىل حوشىن قۋىپ كەتكەن كەزىمدە،
التىن تۇعىر ار-ۇياتىم، ەسىلسىڭ!

جول

جول جاتىر تابانىڭنىڭ استىندا توسەلگەن،
جول – دۇنيەنىڭ ءتورت تارابىنا كوسىلگەن.
مىڭ قيىندىق كەزىكسە دە ءبىر جول بار،
شەشىم تاپپاس شيە جوق – اقىلى زور ەستىدەن.

جول كەيدە باققا باستار، كەيدە سورعا باستار،
قادام سايىن جولدا كۇتەر تولعان سىندار.
جولدار جاتىر سۇيرەڭدەگەن، يرەڭدەگەن،
جولدارمەنەن جاسالادى تالپىنىستار.

ونەر-ءبىلىم جولى – ۇلى جول تاۋسىلمايتىن،
ۇلى ەڭبەك جاراتادى ۇلىلار جاسىمايتىن.
جولدار تىلسىم، جولدار كوپ ءبىز بارمايتىن،
جولىن تاپساڭ، ەسىك جوق اشىلمايتىن.

جولدار، جولدار باسىلادى ەڭبەكپەنەن،
جولدار ۇزاق پەندەنى جەتكىزبەگەن.
ءولىم جولى – سوڭعى جول، سوڭعى تۇراق،
جولدارمەنەن قوشتاسارسىڭ كوز ىلگەندە.

حاندىقتىڭ قاسقا جولى – قاسىم حاننىڭ،
ەلگە تەڭدىك اپەرگەن ەسكى جولى – ەسىم حاننىڭ.
اق جولى ادىلەتتىڭ، حاقتىڭ جولى،
تازا جولى اداستىرماس مۇسىلماننىڭ.

تاۋەلسىزدىك – تەڭدىگىمنىڭ ۇلى جولى،
ءتىلىم، ءدىنىم كوركەيەر ىرىس تولى.
قازاق تۋى استىندا تۇلەجىگەن،
«ەلىم!» دەپ ۇران سالعان شاتتىق جولى.

الاش جولى، اتا جولى، ار جولى،
قازاعىمنىڭ اداستىرماس ءور جولى.
بابا جولىن قادىر تۇتقان بالاسى
ارداقتاسىن قاسيەتتەپ ماڭگى ونى.

ازامات

ازامات پا – ازامات ەلدىڭ يەسى،
ازامات پا – ازامات جەردىڭ يەسى.
ەلى ءۇشىن قوزاتىن دەلەبەسى،
ەلىمەنەن كوگەرەتىن كوسەگەسى.

اردا تۋعان ازامات ەل باستاعان،
ەلىن سۇيگەن ازاماتتى ەل ساقتاعان.
قازاق بەكەر ايتپاعان «ەل ماقتاعان»،
ەل ماقتاعان جىگىتتى قىز جاقتاعان.

ەلىن سۇيگەن ازامات – بيىك تۇلعا،
ەڭبەگىمەن اينالار سۇيىكتى ۇلعا.
تۇعىرىنا تۋ تىككەن ۇلىلىقتىڭ،
ازاماتتىڭ ارمانى – اسقار قۇز دا.

ازامات بار – ءسىزدىڭ جەر دە، ءبىزدىڭ جەر دە،
قۇت اكەلسىن، باق اكەلسىن بۇل ەلگە.
حالقى ءۇشىن جۇلىپ بەرەر ءوز جۇرەگىن،
ەگەي تۋعان ەسىل ەرلەر كوپ ەلدە.

ەل قورعانى، جەر قورعانى – ازامات،
ازاماتتا بولماس استە قيانات.
و، ازامات، ەلىم ساعان امانات،
اماناتقا جاسالمايدى قيانات!

عارىشقا دا سامعاپ جاتقان ازامات،
عالاماتتار جاساپ جاتقان ازامات.
ۇلتقا تۇعىر، ەلگە تىرەك – ازامات،
ءاز باسىڭا جامالماسىن جامان ات!

ازامات اتاق قۋماس – ءمارت كەلەدى،
ەلگە ابىروي، ەلگە قۇت اكەلەدى.
ەلى ءۇشىن ەتىگىمەن سۋ كەشىپ،
قارا تاۋداي قايعىنى دا كوتەرەدى.

ازاماتتىڭ ار-نامىسى – ەڭ كەرەگى،
ازاماتىمەن الاش الەمگە تەڭەلەدى.
ءۇمىتىن ۇكىلەگەن قالىڭ ەلگە
ازامات اقىلىمەن ءوڭ بەرەدى.

دالا جىرى

ۇلى دالا، سىرلى دالا، يەن دالا،
ساعىم ويناپ، ءبورى جورتقان كەڭ دالا.
قانات تالىپ، تۇياق كۇيگەن كەرى دالا،
قۇشاعىنداعى قۇتى – كەنىش سەرى دالا.

ارۋ دالا، اسەم دالا، سارى دالا،
اياز قىلىش، اق مىلتىقتى قارلى دالا.
قاتالدىق تا، جومارتتىق تا بار دالا،
الميساقتىڭ سىرىن بۇككەن كارى دالا.

قۇبا قالماق جورتىپ ءوتتى جونىڭدى،
جوڭعار جاۋىز جارىپ ءوتتى تونىڭدى.
شەگىر كوزدەر اتوم جارىپ ءتوسىڭدى،
جاراقاتتاپ، جاۋىر ەتتى قوڭىڭدى.

اقشا بۇلتقا، اسقار تاۋعا جەتكىزگەن قولىمدى،
دالام ەدىڭ دوڭىزدارعا باستىرماعان جولىمدى.
حان وتىرار تورىڭە، باتىر قورعار جەرىڭە،
كەلىمسەككە قانى جاتتى سىيلاپ ءجۇرمىز – سونىمدى.

دالا، دالا – ارمان دالام، اق دالام،
جومارت، ماڭعاز، كەربەزدەي كەڭ دالام.
قوڭىر مىنەز قازاقتاي قوڭىر ولكەم،
جەر بەتىندە جەرۇيىق سەن – دالام.

دالا – دالا، اياقتالماس سيمفونيا،
دالا – دالا، سۋىماس ىستىق ۇيا.
قانشا اقىن قوستى ەكەن سەنى جىرعا،
قانشا ۇلعا باق سىيلادىڭ، قانشا قىزعا؟

وزەندەرى تۋلاعان سەتەر دالا،
ساڭلاقتارى قۋناعان ەركە دالا.
بايلىعىم دا، باقىتىم دا سەندە عانا،
سەنسىز مەنىڭ تىرلىگىم – بەكەر دالا!

عاشىق بولدىم كوزىنە

جيىرما جاستىڭ الاۋلاعان كەزىندە،
ءبىر قىزعا مەن عاشىق بولدىم كوزىنە.
قۇشتار بولدىم، الاسۇرىپ دەرت جۇتىپ،
جانىم ەرىپ، نازعا تولى وزىنە.

ءسامبى تالداي ىرعالعان ءساندى دەنەسى،
اڭىزداي بوپ ەلەستەدى كەلبەتى.
كوڭىلىم توي، ريزاشىلىق تاپتىم مەن،
«ىزدەگەن عاشىق جارىم – ناق وسى!» – دەپ ەدىم.

ولەڭ جازدىم ىڭكار دەرتكە بەرىلىپ،
ماقپال تۇندە اي دا وعان تەلمىرىپ.
قىزىل يەك ىمىرتتاردان ىزدەدىم،
وي مەن قيال جان ەركىمدى كەمىرىپ.

اتتەگەن-اي!
سول ارۋ الىستادى جايىنا،
جەتە المادىم جانارىمنىڭ ايىنا.
كوكىرەگىم كۇرسىنىپ تە ايىرىلىپ،
جۇرەككە كەپ ورنىقتى مۇڭ-ۋايىم.

مۇنى كورىپ ءبىر دوسىم سىر سۇرادى،
جايىپ سالدىم جازىلماعان مۇڭ-زارامدى.
«سەزىمگە ۇكىم جۇرمەيدى ەكەن»، – دەپ سوندا
تاڭداي قاعىپ، ءوزى دە ءبىر مۇڭداندى.

سودان بەرى ءوتتى جىلدار جەلدەي بوپ،
شىندىقتى دا جاسىردىم مىڭ اڭىز قىپ.
ويلاپ تۇرسام، وسى كۇندە دە راس-اۋ،
دوسىم ايتقان سوزدە بار ەكەن ماڭىز كوپ…

ءوتىپ بارا جاتىر-اۋ

ءوتىپ بارا جاتىر-اۋ كۇز دەگەنىڭ،
كۇدەرىمدى مەن سەنەن ۇزبەدىم.
ساعىنىش پا، ءسۇيىنىش پە – بىلمەيمىن،
قىز دەمىنىڭ ءلاززاتى وشپەدى ءالى دە.

مەڭلى قىز – ءوزىڭ ەدىڭ ىزدەگەنىم،
كوكتەم-جازدى وتكىزىپ كۇزگە كەلدىم.
كوك جۇزىنە كوز سالسام، سەن بارسىڭ،
جۇلدىزىمداي تۇندە كۇلىپ جۇرگەنىم.

قيماي-قيماي قاراي بەرىپ ەدىم،
ءبىر باسىڭا باعا جەتپەس دارا ەدىڭ.
ءالى دە ىزدەپ كەلەمىن، جانىم-اۋ،
جارىق بولىپ جولىما تۇرا بەردىڭ.

جولىمدى جارىق قىلعان شامشىراعىم،
جىر بولىپ شۋاعىڭا تامشىلادىم.
مىڭ اسىلدىڭ ىشىنەن دارا تۇرعان،
قۋاتىڭنان ءنار السام دەپ اسىعامىن.

ەلەستەيدى جانارىڭ قاراقاتتاي،
قالاي عانا سابىر ساقتاپ تۇرا الام؟
قيالمەنەن جاقىندايىن ايتەۋىر،
تاعات تاپپاي، سەزىممەنەن سىنالام.

ءوتىپ بارا جاتىر-اۋ كۇز دەگەنىڭ،
ىرقىمدى الىپ بارادى ىزدەرىڭ.
سان قيالدىڭ ىشىنەن سەنى تاۋىپ،
سانسىراعان سەزىممەنەن كوز ىلەمىن.

……گە

ىمىرت ءبىتىپ، قويۋ ءتۇن جامىلعاندا،
ساعىنىشتان قاياۋ مۇڭ تابىلعاندا،
كوز الدىمدا كۇلىمدەپ جان تەربەتىپ،
وت قۇشاق بوپ وي تۇبىندە قالدىڭ دا.

ءومىر كەيدە وتقا، كەيدە سۋعا سالدى،
ءتاتتى ارمانىم باسقا كۇيگە اينالدى.
تالاي كۇننىڭ قىزىعىن تالاق ەتىپ،
ەندى ساعان باقىتىڭدى سىيلاۋدى اڭسادىم.

مەيىرلىم-اۋ، دارمەنىڭدە كەيىس بار،
ويلاعانداي بولمايدى ەكەن كەي ىستەر.
ىستىق نازىڭا ىنتىق بولىپ ءجۇرىپ-اق،
جابىرقادىم، جابىسقاق ءبىر كۇي كەشتىم.

ياپىرىم-اي، گۇلىم ەدىڭ كۇلىمدەر،
ءۇمىتىم سەن، «كۇنىم» دەرمىن بۇگىن دە.
اياز قارىعان جانىمدى جىلىتشى،
قايسارلىقتىڭ قاجىمايتىن كۇشىن بەر.

قارا ماقپال تۇنگە قۇلاپ وتىرسىڭ با،
ويعا باتىپ سەن دە مەندەي ۇدايى؟
جۇرەگىڭ ءدىر-ءدىر ەتىپ سوققان جوق پا،
كول بەتىنە دىرىلدەگەن نۇردايى؟

پاق، شىركىن

دەمىڭنەن جۇپار ءيىس اڭقيدى،
دەلەبەمدى قوزدىرىپ جىر تولقيدى.
ءسامبى تالداي ءساندى بويىڭ كوز الدا،
پەرىشتەنىڭ كەلبەتىندەي جارقىلدى.

ۇلبىرەگەن ىستىق ەرنىڭ، لەبىڭ بار،
تۇلابويدى تۋلاتاتىن دەمىڭ بار.
سەنىڭ دەمىڭ شارپىسا ءبىر جۇپارداي،
قۋانىشتان قۇلقىم دا ءبىر جەلپىنەر.

كەڭ ماڭدايىڭ، جاراسىمدى كەلبەتىڭ،
جايدارلى بوپ جارالعان ءبىر عاجاپسىڭ.
ءونبويىڭنان جىلىلىق بوپ تارالىپ،
جان بالاسىن باۋراپ تۇرعان سىمباتسىڭ.

ەركىمدى الىپ ەرىكسىز سەن تۇر ەدىڭ،
ءبىر ءۇمىتتىڭ اق جيەگىن مەن كۇتەم.
باعىما بالاپ، سەنى كۇتىپ ءجۇرىپ-اق،
بولەنسەم دەپ قىزىققا مەن جۇرەم.

جان شۋاعىڭنان تاڭ اتقانداي اعارار،
ءتان قۋاتىم التىن ارايعا بويالار.
اي سىمباتتى اجارىڭ كوز قارىقتىرعان،
جان قۇمارىن قوزدىرماي قالاي قويار؟

سوزىڭنەن دە ءبىر قۇشتار ءۇندى ەستيمىن،
كۇنىم ەندى تىم قيىن بوپ كەتكەنىن.
عاشىق جاننىڭ قاسىرەتى ولشەۋسىز،
جىرعا تولى جۇرەگىم تەك سەن ءۇشىن.

عاشىقتىق كەۋدەمدەگى ماڭگى ءانىم،
مەيىر قىز، سەن سۇيەتىن جىرلارىم.
ماحابباتتىڭ حانىشاسى – جالعىز ءوزىڭ،
وشپەيتۇعىن ارقاۋى اڭگىمەمنىڭ.

جاڭبىرلى ءتۇن

جاڭبىر جاۋىپ، كۇزدىڭ ءجۇزىن بۇلت باسقان،
جىرتىعىنان مەيىر توككەن كوك اسپان.
جۇپار اۋا، دالا ءتوسى كىرشىكسىز،
قانداي عاجاپ جەر مەن اسپان جاراسقان.

كوڭىل كۇتكەن ارمان – اق اسپان،
ءومىر ءوزى جىرلاپ بىتپەس ناق داستان.
لاس قوعام ەڭسەمدى ەزىپ جاتسا دا،
رۋحىم بيىك – كوڭىل كوگىم قۇز اسقان.

جاڭبىر – سۇلۋ تازالىقتىڭ تامشىسى،
جاي وتىنداي نامىسىمنىڭ قامشىسى.
سالدانعان سەزىمگە قۋات بەرىپ،
ارمان بەسىگىندە تەربەتكەن بالشىسى.

كۇزگى جاڭبىر – جاستىعىمنىڭ سوڭعى ءۇنى،
وتكەن عۇمىر، سونگەن ساۋلە – ءوڭ-ءتۇسى.
ۇلى تابيعات – ماڭگى ولمەس كيە كۇش،
جاستىق شاققا قايتا ورالتار سەرپىسى.

كورگەن سايىن

كورگەن سايىن كەلەدى كورگىم سەنى،
قۇشاعىڭا بولەپ ءبىر سەزىم سەلىن.
جۇرەگىڭنىڭ ىشىنە قۋانىش بوپ،
بايشەشەكتەي قۇلپىرىپ ەنگىڭ كەلەدى.

بولماسقا دا سەنگىم كەلدى ءبىر ساتتە،
ارمانىمنىڭ بيىگىنە ۇمتىلىپ.
الاساتقان جۇرەگىممەن ارپالىسىپ،
بار اۋرەڭە كونگىم كەلدى تۇنشىعىپ.

ساعىنىشقا قۋانىپ ءسۇيىن، جانىم،
عاشىقتىقتىڭ سارعايعان سىرىن تانى.
بەينەڭ سەنىڭ ساۋلە بوپ شاشىلارداي،
اق تاڭنىڭ شۋاعى جيەگىنەن تامىپ.

سۇيەم سەنى، سۇيەم سەنى – ماڭگىگە،
تالاي سىردى ايتپادىم مەن ءالى دە.
سۇيگەندىكتەن جىر جازدىم دا، ءان سالدىم،
تامىلجىتىپ تالاي سەزىم توگىلدى.

جارالانىپ اۋىرلادى حالىم دا،
ويلارىم دا جۇك بوپ باستى جانىمدى.
سەنى عانا قالاپ تۇرسام جۇرەكپەن،
باسقا جانعا سىر اشۋدىڭ ءمانى نە؟

قاراشىعىڭنان قۇشتار لەبىڭ سەزىلەدى،
قارا كوزدەن قانشا جاس توگىلدى ەندى.
ساعان ىنتىق سەزىمنىڭ الاۋىمەن،
قايسارلىقتىڭ قابىرعاسى سوگىلەدى.

سالەم ساعان

سالەم ساعان –
ايلى ءتۇننىڭ اق كۇمىس كىرپىگىنەن،
اقشا بۇلتتىڭ اق پۇلدىز تىلكىمىنەن.
اۋلاقتا جالعىزسىراپ جابىرقاعان،
اۋپىلدەگەن اق مامىق ۇكى ۇنىنەن.

اي استىندا اسىعا كۇتىپ ەم مەن،
اسىل جۇرەك ارمانىن ۇكىلەگەن.
تاباتىنداي بوپ ءوزىڭدى كوز تىگەمىن،
كۇلكىڭ سىڭگەن اساۋ وزەن گۇرىلىنەن.

ىزدەيمىن تاعى سەنى عاشىقتار كۇبىرىنەن،
ىلىنگەندەي تامشىنىڭ ءدىر-دىرىنەن.
شاتتانعاندا شارىقتايمىن كوككە ۇشىپ،
شابىت الىپ تۇلپاردىڭ دۇبىرىنەن.

ساۋلەم-اي!

ىڭكار ەتتىڭ جايدارلى ۇنىڭمەنەن،
بال قىلىعىڭ جان سەزىمىم سىلكىلەگەن.
جۇرەگىمە ءبىر قۇشتارلىق قۇيىلادى،
ىڭكارلىكتىڭ الاي-دۇلەي دۇرسىلىمەن.

باۋراپ الار باقىتىم-اي مولدىرەگەن،
پاك سەزىمنىڭ اق پەردەسى ۇلبىرەگەن.
نۇر جۇزىڭنەن جانىما مەيىر قونىپ،
جانارىڭنان ءسۇيۋدىڭ كۇشىن كورەم.

ءوزىڭدى ويلا

ءوزىڭدى ويلاپ تۋلاپ جۇرەك سىزدادى،
وزەگىمدە وت ۇشقىنى قوزدادى.
قىزىقتاردان كەتكەنىمە بەزىنىپ،
قۋانىشتىڭ قىزىل وتى قىزبادى.

جاستىق شاقتىڭ سەزىمدەرى كۇن سايىن،
قينادى-اۋ، جانىمدى دا ۇشتادىڭ.
ىنتىق بولىپ سەنىڭ پاك جانىڭا،
جاس جۇرەگىم جالىن وتقا ۇستالدى.

جۇرەك جۇدەپ، ارمان قالدى قاڭعىرىپ،
شاتتىعىمدى ساعىنىشقا تاڭدىرىپ.
كۇننىڭ كوزىن بۇلت باسقانداي كومەسكى،
سارساڭ سەزىم سابىلىپ ءجۇر سان قيلى.

جاستىق شاعىم اق قايىڭداي ماۋەلى،
بيىكتەرگە تامىر تارتىپ ءالى دە.
اڭساعان ارمان بىت-شىت بوپ كەتسە دە،
جابىرقاۋعا جانىم قالاي كونەدى؟

سولاي مىنە، ىڭكار جانىم وكسىپتى،
تاعدىر جولى تارپاڭ تارتىپ كەتىپتى.
قوزى مەنەن بايان دا عاشىق بوپ ءوتتى عوي،
تار زاماننىڭ ۇكىمى جەتىپتى.

جىرعا عاشىق ادام بولدىم لاۋلاعان،
ولەڭ ىزدەپ قاتپارلى جىلداردان.
بەزىنەمىن شاتتىعى جوق كۇندەردەن،
تۇڭىلەمىن جۇلدىزى جوق تۇندەردەن.

كوپ كۇندەرىم قۋانىشسىز وتۋدە،
ەسكەن جەلدەي ءبىر باعىتتا كەتۋدە.
شۋاق نۇردى بۇلتتار جاۋىپ تۇرماسا،
كورىنسەڭشى، كوكجيەگىم كۇتۋدە!

ويلار، ويلار، ۋىت توكپەي مەيىر بەر،
قايعى-مۇڭدى كوكپارداي عىپ سەرپىپ كور!
جابىعىستان جاۋىر بولعان جانىمدى،
ءبىر وزىڭنەن باسقا جانىم كىم بىلەر؟

سورتاڭ سوقپاق، بۇراڭ جولى ساعىمدى،
ىلعي عانا مۇڭعا قاراي سابىلدى.
العاشقى ماحابباتتان قالعان بەلگى –
ساعىنىشتان جىلاپ تۋعان جىر بولدى.

ويدى اقتارىپ، سىرلار مىنە توگىلدى،
جىلاپ جاتقان كوڭىلدى قالاي جۇباتامىن؟
عاشىق جاننىڭ كۋاسىندەي ەلجىرەپ،
جانارىمنان ىستىق جاستار اعىلدى.

عاشىقتىعىم – تاعدىر بەرگەن سىي شىعار،
بالا قۇستاي باۋىن اشىپ قيالدار.
جۇلدىز بولىپ جىمىڭ ەتىپ جارقىراپ،
سۇلۋلىقتىڭ سىمباتىمەن تۇندىرار.

ارۋلاردان كورگەندەيمىن ءتاڭىردى،
عاشىقتىقتىڭ كوردىم تالاي ءجابىرىن.
ءوز جۇرەگىم ءوز ەركىمە باعىنباي،
شىن ءسۇيۋدىڭ سەزدىم قاتال ءامىرىن.

عاشىقتىقتىڭ الاۋ كۇنى كوگىمدە،
نۇر شاشادى سەزىم اتتى سەرىگە.
ءسۇيىنۋ مەن كۇيىنۋ دە عالامات،
كيە سەزىم – جەتە بەرمەس جەرىمە.

تالاي كۇزدىڭ اق تاڭى دا اتسا دا،
ارۋ ءتۇننىڭ ماقپالى دا جاتسا دا،
سەزىم وتى العاش سەنى كورگەندە
جالىن بولىپ جۇرەگىمدە باستالعان.

«Q-andas» اقپاراتتىق اگەنتتىگى
جالعاسى بار…